Woda Życia - oczyszczanie ośrodków energii

 Oczyszczanie ćakramów - Ośrodków energii w ciele człowieka

Oczyszczanie Ośrodków Energii

Terminem Pitha określa się w jodze ośrodek subtelnej, duchowej energii. Sufi określają takie miejsce terminem Latifa, co oznacza miejsce subtelne lub wrażliwe. Pitha to konkretny obszar do skupienia i koncentracji wewnątrz naszego ciała. Zwykle powiązany jest z systemem gruczołów wydzielania wewnętrznego. Przedmiotem skupienia jest nasze uczucie, myśl, wyobrażenie, a w szczególności oddech. W laja jodze używa się kilkudziesięciu takich miejsc do skupiania w obrębie naszego ciała. Służą one pobudzeniu i rozwinięciu określonych cech lub właściwości, a także służą rozwinięciu specyficznych potencjałów boskiej energii. Zwykle utożsamiane są z pojęciem Ćakramów, chociaż ten termin ma nieco odmienne znaczenie.

Istnieje dwanaście podstawowych miejsc do koncentracji w tak zwanej linii kręgosłupa, chociaż zwykle używa się ledwie trzech lub pięciu z nich.

1. Bhumipitha - obszar koło kości ogonowej i krocza, powiązany ze splotem sakralnym. Tak zwane Święte Miejsce. Bhumi oznacza element ziemi lub glebę. Jest to ośrodek gruntu, podstawy naszej egzystencji. Codzienny rytm życia na ziemi zależy od energii tego ośrodka, który związany jest z pojęciem czasu, porami roku, porami dnia, a nawet z czterema stronami świata. Tutaj zachodzi sterowanie tempem upływu czasu poprzez skupienie. Powiązany jest z fizjologicznym (popędowym) życiem erotycznym, poczuciem bogactwa lub ubóstwa. Stanowi siedzibę płomienia życia i potęgi świadomości symbolicznie przedstawianej jako trzy i pół zwoju Kundali (Kairobi). Skupienie oddechu w tym ośrodku pozwala rozwinąć moc i siłę potrzebną do samouzdrawiania, a także do spełniania pragnień i panowania nad własnym życiem. Zwykle wyobrażamy sobie ten ośrodek jako kwiat o czterech płatkach.

2. Waripitha - ośrodek wodny w obszarze podpępkowym, powiązany z lędźwiami i nerkami. Siedziba niższej, egoistyczno - namiętnościowej jaźni. Centrum sił ego, pasji i namiętności. Życiowe dążenia zostają uświadomione i wyczerpane przez skupienie w tym ośrodku. Jest to źródło sił twórczych i emocjonalnego natchnienia. Życiowa i fizyczna równowaga zależy od pracy tego ośrodka. Tutaj osiągamy też harmonię z miesięcznym cyklem księżycowym. Nasza księżycowa natura zostaje wysublimowana. Symbolika ukazuje ten ośrodek jako kwiat lotosu o sześciu płatkach.

Szałwia - zapomniane zioło zdrowia i urody

SZAŁWIA LEKARSKA W MEDYCYNIE I MAGII 

Szałwia lekarska (Salvia officinalis L., ang. Sage, ros. Szałwija, hindi: Sefakus, Sefakuss, Sephakus, Salvis) – gatunek rośliny z rodziny jasnotowatych (Lamiaceae), bylina. Pochodzi z rejonu Morza Śródziemnego (Albania, Jugosławia, Grecja, Włochy), ale rozprzestrzeniła się gdzieniegdzie również poza tym obszarem. Jest uprawiana w wielu krajach świata. Jej nazwa łacińska wywodzi się od łacińskiego salvus oznaczajacego zdrowie lub od słowa salvo (leczyć, ratować). Dokładniej nazwa salvia pochodzi od łacińskiego słowa „salvare”, co oznacza leczyć, zbawiać, ratować. Szałwia lekarska to półkrzew. Kwitnie od maja do czerwca. Rośnie na słonecznych zboczach i skałach, na glebach bogatych w wapń i w miarę wilgotnych. Odmianą szałwii lekarskiej jest szałwia muszkatołowa, kwitnąca na niebiesko lub czerwono, bardzo popularna w Anglii. 

Theophrastus (Teofrastus) pisał o dwóch różnych szałwiach, jednej dzikiej podkrzaczastej zwanej sphakos (sfakos) oraz o podobnej roślinie uprawnej zwanej elelisphakos. Walafrid Strabo opisał szałwię w poemacie Hortulus i używał jej starej greckiej nazwy 'lelifagus'. W wiekach średnich używano nazwy Sage salvatrix - Mędrzec zbawiciel. W Indii uprawiana najbardziej w stanie Jammu (Dżammu) na północy kraju. W indyjskich językach znana jako Sefakus (Hindi), Salvi tulasi (Malayalam), Dharba (Telugu), Bui tulasi (Bengali), Kammarkas (Marathi), Sathi (Punjabi)... 

Międzynarodowe Stowarzyszenie Ziołolecznictwa w 2001 roku wybrało szałwię „ziołem roku”. W greckiej mitologii była symbolem zdrowia i długowieczności. Legenda głosi, że odkrył ją Asklepios i przez pewien czas za jej pomocą przywracał życie zmarłym, co bardzo irytowało władcę podziemi Hadesa. Poskarżył się on Zeusowi, iż bezczelny lekarz wykrada mu poddanych, Gromowładny ukarał więc Asklepiosa - Mistrza i Bóstwo Uzdrawiania oraz Medycyny, rażąc go piorunem. I tak wiedza o tym, jak stosować szałwię, by pokonać śmierć, zaginęła - mityczny lekarz zabrał ją do grobu, a ludzie jakoś nie odzyskali pradawnej receptury. Ludzie szybko odkryli lecznicze właściwości szałwii, a jeszcze wcześniej uczyniły to zwierzęta - zaobserwowano na przykład, że przy rozmaitych dolegliwościach szałwię wyszukują i zjadają lwy. W Egipcie kojarzono szałwię jako święte ziele Bogini Izis, podobnie i wśród druidów celtyckich szałwia znana była zielem Wielkiej Bogini.