Bieluń dziędzierzawa (Datura stramonium L.) - przez nasze prababcie nazywany diabelskim zielem ma wiele innych nazw pod którymi jest znany: pinderynda (kieleckie), dędera (wielkopolska), denderewa (Mazowsze), ogórczak (środkowe Mazowsze), tondera, pindyrynda (Śląsk), cygańskie ziele (białostockie), świńska wesz (sandomierskie), bieluń podwórzowy, dendera, dendrak, durna rzepa. Bieluń ma narkotyczne i trujące właściwości i dlatego dawniej znany był pod nazwą trąba anioła, czarcie ziele, diabelskie ziele. Bieluń jest rośliną trującą o właściwościach halucynogennych.
Bieluń wyrasta do wysokości 1 m. i wydziela silny, nieprzyjemny zapach (mysi zapach). Jego łodyga jest naga, lekko omszona i rozgałęziona, a liście są jajowate, zaostrzone i ząbkowane. Nerwy liścia widoczne są na wierzchu liścia. Kwiaty bielunia są bardzo duże, lejkowate, wyrastające w widłach gałązek lub na ich szczycie. Bieluń kwitnie od lipca do sierpnia, a w sprzyjających warunkach nawet do października. Bardzo charakterystyczne są owoce bielunia przypominające owoc kasztanowca z kolcami na łupince.
